W 1906 roku ówczesny proboszcz parafii Osiek ks. Karl Otte (+ 31.10.1917r.) postanowił sprowadzić do Osieka Siostry zakonne ze Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety. I tak dzięki jego staraniom jeszcze w grudniu tego samego roku przybyły do Osieka dwie Siostry: s. Agilberta Klein oraz s. Serviliana Borda. Kilka miesięcy później przyjechała przełożona nowo powstałej placówki matka Rodena Scholzel. Pomieszczenie mieszkalne udostępniła siostrom panna Wichler na parterze swojego domu - Osiek nr. 103 (obecnie Osiek 81). W roku 1917 Siostry Elżbietanki zakupiły ten dom dzięki pomocy finansowej proboszcza oraz miejscowej ludności. W czasie I wojny światowej jedna Siostra była zatrudniona przy pielęgnowaniu rannych żołnierzy i cywilów. Zakonnice wspierały także wysiłki proboszcza Paula Feja (był proboszczem od 10. 10. 1918r.), który dążył do praktyki częstej Komunii św. i wczesnej Komunii dzieci. Po roku 1918 proboszcz Paul Feja umożliwił Siostrom nauczanie robótek ręcznych w jednej ze szkolnych sal. Z nauki skorzystało 67 dziewcząt. Siostry przez cały czas bezinteresownie udzielały opieki np. w roku 1933 pielęgnowano chorych w 267 dniach opieki i 44 czuwaniach nocnych. Po II wojnie światowej Kongregacja Sióstr św. Elżbiety postanowiła utrzymać placówkę. W 1954 roku tutejsze Siostry (i nie tylko) zostały przymusowo wysiedlone do obozu w Kobylinie, w Wielkopolsce. Dom zakonny przejęły władze terenowe w Osieku. W 1956 roku decyzją wspólnej Komisji Przedstawicieli Rządu i Episkopatu zezwolono Siostrom na powrót. W tym samym roku Wizytatorka Generalna Elżbietanek wysłała pismo do Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w Osieku, prosząc o zwrot utraconego domu. W styczniu następnego roku (1957) Siostry dostały zgodę na powrót, jednak nie otrzymały całego budynku, tylko pomieszczenia znajdujące się na parterze, piwnicę oraz strych. Piętro zajmował Urząd Poczty i Telekomunikacji. W tym okresie Siostry zajmowały się opieką ambulatoryjną nad chorymi, uczyły katechezy na terenie parafii oraz pracowały w kościele jako zakrystianki. W 1975 roku Siostry prosiły o przeniesienie Urzędu do budynku znajdującego się obok (Osiek 82), motywując swoją prośbę ciężkimi warunkami mieszkaniowymi, a tym bardziej trudnymi warunkami do życia zakonnego i do zachowania obowiązującej klauzury. Prośba Sióstr została rozpatrzona pozytywnie i Urząd Poczty i Telekomunikacji został przeniesiony do budynku stojącego obok Domu zakonnego. Dwa lata później (25. 11. 1977r.) placówka została zlikwidowana ponieważ:

- Siostry nie posiadały dostatecznych warunków do życia zakonnego 

- brak codziennej Mszy Świętej

- Zgromadzenie nie miało możności uzupełniania brakujących sił personalnych nowymi Siostrami 

- budynek wymagał kapitalnego remontu i wiążących się z nim nakładów finansowych (przez cały okres użytkowania tj. od 1954 roku Poczta nie przeprowadziła żadnej konserwacji zewnętrznej).

Pomimo próśb mieszkańców i licznych interwencji Siostry Elżbietanki do Osieka już nie powróciły. Budynek domu zakonnego w lipcu 1977 roku został sprzedany osobom prywatnym.

Wykaz Sióstr zakonnych pracujących w Osieku (częściowo odtworzony na podstawie materiałów z Archiwum Prowincjalnego SS. Elżbietanek we Wrocławiu):